Vladas Braziūnas

në jetën time tjetër si kalë punoja si kalë, gjatë një varrimi në mesjetët e hershme në garën prusiane u çova i rraskapitur, ende i gjallë, në një gropë u shtyva në gjunj me fytyrën poshtë, këmbët e mia të përparme të lidhura, të shtrënguara kundër dërrasës së kraharorit, kërcet hynë rruaza e parë dhe e dytë në qafën time, sytë e kthyer drejt diellit që perëndon, drejt peshkngrënës përtej detit, trungu i ngritur lart në jetën time tjetër si kalë djersitesha në një minierë gjermane në Bohemi në errësirë si vrimë minjsh, u bëra i verbër një natë duke u gjetur nën hënën e re, ata më çuan në shtallë, e pastaj dalëngadalë natën, kur hëna u trash deri në të plotë, paftat e mia u bënë të gjera e më të gjera, më kalitën në jetën time tjetër si kalë pasi çova Mickevičius-in nga Naugardukas në Vilno endesha rrugëve të qytetit me sandaleve prej druri për të vdekur – secili për atë vend të dashur, për Vilnius tani jam një shfaqje në Belmont edhe ndodh që jam i frikësuar nga vjedhësit dhe makinat në Sereikiškės në qafën time hiqet zvarrë një polic ngjyra e pyjeve të largëta në jetën time tjetër si zog punoja si bilbil në një qytet kodrash dhe luginash afër Danubit, të kuadruar nga pyje, korije, në fusha në Lituani i zgjoja korrësit e sanës në jetën time tjetër si zog e gjitha thjesht mezi nata e gjatë nga maji në qershor u çmenda, gjatë gjithë natës sllave dilja në garë me mbrëmjet dhe më vonë me zogjtë e mëngjesit, duke i prerë të gjithë, qyqen e shfrenuar të mëngjesit ende të befasuar poetin lakuriq qindarka euroje në xhep, xhepin në atë dhomë tjetër dashuria mbetet, vdekja dhe rekrutë do t’i nisësh vetes këngën e qyqes në jetën time tjetër si poet vura re se të gjitha vajzat franceze, nëse udhëtojmë shtrihen ose fluturojnë – vërmë në gjumë, kështu afër kështu që nuk na duhet të flasim me fjalë apo duar, apo gishta të nxehta jastëkë ose skaje buzësh, ëndërroj në një hapësirë të mbyllur