Vladas Braziūnas

Lesi Ukraince wsłuchujcie się w tego, który drży przy najmniejszym dźwięku idźcie tuż za nim, bądźcie spokojni i czujni mówiliśmy – a o czym? o przeźroczystym miodzie akacji o cichych godzinach znoju i wypoczynku o miarach, co ciągle nieskończoność dzielą dzielić próbują, ale na nic, bo jak wyłowić morze z kropli lub kranu, ze zroszonego kawałka słoniny z lekkiego wiatru, wietrzyka, a tchnienie – czym da się zmierzyć? może o nim mówiliśmy? czas był już odwilżą czas rozkwitał, śniegiem sypał, długich nie zapowiadał lat, milczał o chorobach smażył konfitury, czytał, tłumaczył wiersze, kości leczyć z gruźlicy jechał do Druskiennik, a sól przywiózł z sobą do Lwowa, sama się skrystalizowała w klasykę sól – w ukochane miasto, podobne do Wilna, z mnóstwem wzgórz i narzeczy, i narodów, co przez miasto płyną każdy sobie, czasem we mgle błądzą, czasem w skwarze żeglują, rozmarzone, kwitną niszczeją, czasem się w żrącą rosę zmieniają, nawet nie rozróżnisz sól to czy ług z pękających odcisków osiadł na moich dziurawych kościach i włosach, w szron się zamienił, romantycznie mówiąc, a tak zwyczajnie – w siwiznę, w narośl na małym palcu, w garb Gabrieli Bitė, więc i tak - w przeźroczysty miód akacji

w tamtym życiu byłem koniem służyłem jako rumak, na pogrzebie we wczesnym średniowieczu zamęczyli mnie w turnieju Prusowie, jeszcze żywego w jamę kładli mnie brzuchem do ziemi, przednie nogi podkulone, przyciśnięte mostkiem, trach jeden po drugim pękały kręgi szyjne, oczy zwrócone na zachód, tam, gdzie za morzem żyją rybojady, wysoko wzniesiony zad w tamtym życiu, kiedy byłem koniem harowałem u Niemca w kopalni w Banskiej Szczawnicy w krecich ciemnościach, oślepłem którejś nocy, czarnej, bez księżyca zabrali mnie do stajni, a potem pomaleńku gdy młody księżyc rósł, nocami wypuszczali na popas, oczyska wciąż szerzej i szerzej się otwierały, przywykły w tamtym życiu, kiedy byłem koniem z Nowogródka do Wilna przywiozłem Mickiewicza później błądziłem po mieście na drewnianych koturnach umierać wszyscy jadą do kochanej ojczyzny, do Vilniusa teraz straszę na Belmoncie czasami w Serejkiszkach na grzbiecie dźwigam policjanta granatowego jak daleki las w tamtym życiu byłem ptakiem – słowikiem w mieście nad Dunajem, pośród wzgórz i wąwozów, lasami upstrzonych, na Litwie leśnej i polnej budziłem ze snu kosiarzy w tamtym życiu, kiedy byłem ptakiem całą noc, tę ostatnią majową, gdy nie chce się ściemnić, całą bratysławską noc, jak wariat toczyłem bój ze wszystkimi ptakami dnia i nocy, i wszystkie pokonałem, lecz o świcie szalona kukułka i tak przyłapała poetę golutkiego grosze w kieszeni, kieszeń w drugim pokoju zostaje tylko miłość, śmierć i rekruci sam sobie teraz wykukasz w tamtym życiu, kiedy byłem poetą zauważyłem, że wszystkie Francuzki, z którymi jadę leżę albo lecę – usypiają mnie, są tak blisko i nie trzeba rozmawiać słowami, rękami, opuszkami gorących palców, kącikami ust, śnię w zamkniętej przestrzeni

W czarnym oknie, które wychodzi na twą stronę przez żółte pinie lampy klosz rozrasta się i nie więdnie, i się nie dzieje już więcej nic – tylko to, co już się stało, księżyc maluje na drogach bladymi cieniami od Werek, od Zielonych Jezior do naszych schodów, do rana wystanej, wytęsknionej nie ma ciebie w nocy. Same noce w tobie jak osad lat, samotności grząski osad w oknie, księżyca odleżyny krwawią do jeziora, drogi już rozkopane, po bezkierunkowych zakrętach żółte godziny wciąż gdzieś pędzą i się zabijają.

w literach zaklęte te same demony z dalekiej Grecji, jak Mendoga syn to, co się śniło, więcej nie powróci i znaczy to, co znaczy: prawosławny nie mówmy o tym, czego nie ma: mnich w zestroje barw wsłuchiwać się: chłopiec słyszę, jak opada żółtawy mrok na ścierniska, zbryzgane światłem syn nie powraca, te same demony słuchać i słyszeć, jak dudni gościniec i suną pułki znad morskiej głębiny: już z wojenki wraca słońce go ozłaca koniczek bułany krwawo nakrapiany a siodło z safianu

w szeregu pisma te same demony z Grecji, jak ten syn Mendoga i sen mój uporczywie nie wraca z prawosławia on: to proste mnich: mowy innej nie ma chłopczyna: jeno współbrzmień słuchaę słyszę, jak żółtawy mrok osiada mrok żniwa święte światło okala nie wraca syn, demony te same słuchaę i słyszeę, droga bliska rozświetla wydmy na morzu to z boju powroty po słoneczka zajściu krwią oroszone tylko noga biała w burzanów siodle

Algimantasowi Aleksandravičiusowi ostatni początek: wydaje się – wody się rozściełają wystraszony tryb, zasuwy mocno zaryglowane, dłoń w garści, spazmatycznej pięści, kobieta popycha, wyjdź popatrz, plamy światłocieni próbują się porozumieć z medytującymi, wydaje się, że wszyscy już są przed obiektywem, chowają się za maską, płyną do strefy nieostrości, autor czeka na deszcz, może wymyje, przypławi wykąpanych w strumieniach nagich, niepocieszonych, nieprzekładalnych na język zrozumiały dla nas, ważne jest tylko światło płynące z ostatniej ciemności, tylko oko tylko pół oka, pół spojrzenia oświetla i się zanurza w ciało niemowlęcia, zmarszczki, pomarszczone chmury nie wylane, nie wypowiedziane, stosunek jest subiektywny związki przyczynowe, ale niewidoczne, podnosi się ciśnienie w oku przypływ się podnosi, wybucha odpływ, nas unosi

w to życie wchodząc zapalam co rano jego światełko zapalam co rano ufne jej spojrzenie czuję, powiedz – i my tak spojrzymy komu w oczy? a co mamy robić gdy wiatr przez gałęzie słonko toczy gdy zorze coraz rzadsze – częściej będą odprowadzać do tego pagórka, miło tam będzie grzebać korzenie zapuść, iskierko, popiół przerośnij: oto gwiazdka żwiru na drodze – w sercu – wysoko